شناسایی و اولویتبندی الزامات بازآرایی کنشگری سیاسی و دیپلماتیک مقاومت اسلامی در غرب آسیا در پی تحولات ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۵ با تأکید بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران
فرامرز صحرائی
چکیده **هدف پژوهش:** تحولات غرب آسیا پس از ۱۴۰۲، بهویژه جنگ غزه و تحولات سوریه، ضرورت بازاندیشی در کنشگری سیاسی و دیپلماتیک مقاومت اسلامی و نسبت آن با امنیت ملی ایران را برجسته ساخت. پژوهش با هدف شناسایی و اولویتبندی الزامات بازآرایی این کنشگری انجام شد.
**روش پژوهش:** پژوهش بر طرح کاربردی توصیفی ـ پیمایشی و استخراج اسنادی شاخصها استوار بود. جامعه آماری شامل متخصصان حوزههای مرتبط در تهران در سال ۱۴۰۵ بود. روایی محتوایی گویهها بر اساس ارزیابی ۱۲ متخصص بررسی شد و پاسخهای ۴۰ خبره برای مقایسه پنج بُعد و ۲۰ شاخص تحلیل شد. از آلفای کرونباخ، آزمون فریدمن، ضریب توافق کندال و مقایسههای زوجی ویلکاکسون با تعدیل هولم استفاده شد.
**یافتههای پژوهش:** دیپلماسی منطقهای (میانگین ۴٫۲۲) و مدیریت تنش (۴٫۱۳) در جایگاههای نخست و انعطافپذیری راهبردی (۳٫۴۱) در جایگاه پایانی قرار گرفتند. تفاوت رتبهها معنادار بود، اما توافق رتبهبندیها محدود بود و تفاوت دو بُعد نخست پس از تعدیل هولم معنادار نشد.
**نتیجهگیری:** این الگو مکملبودن گفتوگوی منطقهای و مهار تشدید بحران را برجسته ساخت؛ بااینحال، از اولویتبندی اهمیت ادراکشده، اثربخشی سیاستها یا رابطه علّی آنها با امنیت ملی احراز نشد.

